اثربخشی آموزش خودکارآمدی بر خودتنظیمی و رفتارهای سلامت دانشجویان اهمال‌کار

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری روانشناسی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران

2 دانشیار گروه روانشناسی دانشگاه گیلان

3 دانشیار گروه روانشناسی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران

4 استادیار گروه روانشناسی دانشگاه گیلان

10.22084/j.psychogy.2019.19828.2013

چکیده

هدف: اهمال‌کاری نوعی نقص خودتنظیمی است که می‌تواند مشکلات سلامتی عمده‌ای برای افراد ایجاد کند. شواهد پژوهشی نشان می‌دهد که در افراد اهمال‌کار، خودکارآمدی پایینی دیده می‌شود. لذا هدف این پژوهش، تعیین اثربخشی آموزش خودکارآمدی بر خودتنظیمی و رفتارهای سلامت دانشجویان بود.
روش: پژوهش حاضر ازنوع نیمه آزمایشی با طرح پیش‌آزمون – پس‌آزمون بود. 36 دانشجوی اهمال‌کار با روش نمونه‌گیری خوشه‌ای و با استفاده از مقیاس اهمالکاری تحصیلی، غربالگری و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه گمارش و در نهایت داده های 20 نفر تحلیل شد. دو گروه در ابتدا و انتهای پژوهش به پرسشنامه خودتنظیمی و پرسشنامه سبک زندگی ارتقاءدهنده سلامت پاسخ دادند. گروه آزمایش طی 8 جلسه، هر هفته یک جلسه، تحت آموزش خودکارآمدی قرار گرفتند.
یافته‌ها: نتایج تحلیل کوواریانس نشان‌داد که آموزش خودکارآمدی بر افزایش خودتنظیمی اثر معناداری نداشت (05/0<P). اما بر مرحله پذیرش و اجرا در فرایند خودتنظیمی اثربخش بود (05/0>P). همچنین نتایج حاصل نشان‌داد که آموزش خودکارآمدی بر افزایش رفتارهای سلامت دانشجویان اهمال‌کار اثر داشت. از میان انواع رفتارهای سلامت، آموزش خودکارآمدی بر افزایش مسئولیت پذیری دربرابر سلامت و مدیریت استرس اثربخش بود (05/0>P). 
نتیجه‌گیری: به ‌نظر می‌رسد با استفاده از آموزش خودکارآمدی بتوان بر شروع فرایند خودتنظیمی و اجری برنامه‌ها و همچنین بر ارتقای رفتارهای سلامت دانشجویان اهمال‌کار تاثیر گذاشت.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

The Effectiveness of Self-Efficacy Training on Self-Regulation and Health Behaviors of Procrastinator students

نویسندگان [English]

  • Soheila Samadi 1
  • Seyedvaliollah Mousavi 2
  • Bahman Akbari 3
  • Sajjad Rezaei 4
1 Counseling Center Of Guilan University.Rasht.Iran
2 Psychology, Letters and Humanities, Guilan, Rasht, Iran
3 Psychology, Humanities, Rasht Branch, Islamic Azad University, Rasht. Iran
4 Psychology, Literature and Humanities, Guilan, Rasht. Iran
چکیده [English]

Purpose: Procrastination is a form of self-regulatory failure that can cause major health problems for people. Research evidence suggests in Procrastinator people have seen lower self-efficacy. Therefore, the purpose of this study was to determine the effectiveness of self-efficacy training on self-regulation and the health behaviors of procrastination students.
Method: The present study is a quasi-experimental with a pretest-posttest design. The number of 36 Procrastinator students with cluster sampling and using the Measure of Academic Procrastination, screening and randomly divided into two experimental and control groups and finally the data of 20 people were analyzed. The two groups at the beginning and the end of the research responded to the Self-Regulation Questionnaire and Health-promoting lifestyle profile. The experimental group received self-efficacy training for eight sessions, one session each week.
 
Findings: The results of the analysis of covariance showed that self-efficacy training had no significant effect on increasing self-regulation (P>0.05). But it was effective in increasing receiving and implementing in the self-regulation process (P <0.05). The results also showed that self-efficacy training affected increasing the health behaviors of procrastinator students. self-efficacy training was effective in increasing health responsibility and stress management (P <0.05).
Conclusion: It seems that by using Self-efficacy training, it is possible to influence the onset of the self-regulation process and implementing plans and also impacted on promoting the health behaviors of Procrastinator students.

کلیدواژه‌ها [English]

  • procrastination
  • Self-efficacy
  • self-regulation
  • Health Behaviors