بررسی تأثیر روش تدریس تفحّص گروهی بر رشد مهارت‌‌های اجتماعی دانش‌آموزان

نوع مقاله: مقاله علمی - پژوهشی

نویسندگان

1 دانشیار گروه علوم تربیتی دانشگاه فردوسی مشهد

2 دانشجوی کارشناسی ارشد برنامه‌ریزی درسی دانشگاه فردوسی مشهد

چکیده

هدف: پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش روش تدریس تفحّص گروهی بر رشد مهارت‌های اجتماعی دانش‌آموزان انجام شد.
روش: در این پژوهش از روش شبه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل و آزمایش استفاده شد. گروه آزمایش با روش تدریس تفحص گروهی، آموزش داده شد و گروه کنترل متغیری را دریافت نکردند. جامعه آماری، دانش‌آموزان دختر پایه‌ی اول متوسطه‌ی ناحیه 6 آموزش و پرورش مشهد بود. از میان آنان 51 نفر به روش تصادفی خوشه‌ای به‌عنوان شرکت‌کنندگان در پژوهش انتخاب شدند و سپس 26 نفر به روش تصادفی در گروه آزمایش و 25 نفر در گروه کنترل قرار گرفتند و به پرسشنامه‌ی سنجش مهارت‌های اجتماعی ماتسون، راتاتوری و هلسل پاسخ دادند. ضریب پایایی این آزمون با استفاده از آلفای کرونباخ در پیش‌آزمون 79/0 و در پس‌آزمون 95/0 به‌دست آمد.
یافته‌ها: داده‌های جمع‌آوری‌شده با کمک آمار توصیفی و آزمون تحلیل کوواریانس یک راهه و چند متغیره تحلیل شد. یافته‌ها نشان داد میانگین گروه کنترل و آزمایش در پیش‌آزمون تفاوت چندانی ندارد، اما در پس‌آزمون، میانگین گروه آزمایش از گروه کنترل بیشتر بود و با کنترل نمره پیش‌آزمون، تفاوت مشاهده‌شده بین نمرات رشد مهارت‌های اجتماعی دو گروه آزمایش و کنترل معنادار بود (001/0 >P).
نتیجهگیری: بر اساس یافته‌های این پژوهش می‌توان نتیجه گرفت که آموزش با استفاده از روش تدریس تفحص گروهی بر رشد مهارت‌های اجتماعی دانش‌آموزان به‌طور کلّی و مؤلفه‌ی مهارت اجتماعی مناسب، رفتار غیر‌اجتماعی، پرخاشگری و رفتار تکانشی، برتری‌طلبی و اطمینان زیاد به خود داشتن و رابطه با همسالان تأثیر داشته و سبب بهبود این مؤلفه‌ها شده است. لذا این پژوهش استفاده از الگوهای اجتماعی همچون روش تدریس تفحص گروهی را به‌منظور بهبود مهارت‌های اجتماعی پیشنهاد می‌کند.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Study of Effect of Group Investigation Method on the Development of Students' Social Skill

نویسندگان [English]

  • hoseein jafarisani 1
  • zahra Hejazi 2
  • Zahra Vaghari zamharir 2
2 M.A student Curriculum studies Ferdowsi University of Mashhad
چکیده [English]

Introduction: This research to study of effect of group investigation method on the development of students social skills.
Methods: In this study, using a quasi-experimental by pretest-posttest design with control and experimental groups was performed. The experimental group was taught by group investigation method and the control group did not receive variable.The population, was the junior high school girl students in 6 area of Mashhad. Among them, 51 people were selected random cluster sampling as participants and then 26 people randomly placed in the experimental group and 25 people in the control group and answered to a questionnaire of Matson, Ratatori and Helsel's social skills. by using Cronbach's alpha, The reliability of the test was obtained in the pre-test 0/79 and post-test 0/95.
Results: The data collected with the aid of descriptive statistics and multivariate analysis of covariance were analyzed. Results showed that the experimental and control groups in the pre-test is not much different, but in the test, the average was higher than the control group, the experimental group and the control pre-test score, the scores of social skills development was a significant difference between control and experimental groups (P> 0/001).
Conclusion: According to findings of this study can be concluded that, general, teaching by using group group investigation method influenced on social skills development of students and components of appropriate social skills, anti-social behavior, aggression and impulsiveness, domination and self-confidence and relationship to peer influence and This component has been improved. Therefore, This study suggests that using social models such as group investigation teaching method to improve social skills.

کلیدواژه‌ها [English]

  • teaching method
  • group investigation
  • Social Skills

اسلاوین، رابرت (1371)؛ «جمع‌بندی تحقیقات انجام‌شده پیرامون یادگیری مشارکتی (ترجمه‌ی فاطمه فقیهی)». فصلنامه‌ی تعلیم و تربیت، (8): 16-14.

آقاپور، مهدی؛ جمشیدی‌ها، غلام‌رضا و فرخی، احمد (1385)؛ «بررسی فراتحلیل تعامل رشد حرکتی و اجتماعی». نشریه‌ی حرکت، (27): 171-153.

تاجیک، افسانه (1383)؛ مقایسه تأثیر یادگیری مشارکتی و یادگیری انفرادی در یادسپاری اطلاعات علمی و پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان پایه سوم مناطق 12، 13،14 آموزش و پرورش تهران، پایان‌نامه‌ی کارشناسی‌ارشد، دانشگاه آزاد اسلامی، تهـران.

جویس، برویس؛ ویل، مارشا و کالهون، امیلی (1391)؛ الگوهای تدریس 2004(محمدرضا بهرنگی، مترجم)، چاپ هشتم، تهران: کمال تربیت.

حسینی‌نسب، داوود و سلطانی، اکبر (1388)؛ «تأثیر یادگیری مشارکتی بر رشد مهارت‌های اجتماعی دانش‌آموزان»، اندیشه‌های نوین تربیتی، 7(3): 29-9.

شریعتمداری، علی (1379)؛ جامعه و تعلیم و تربیت، تهران: امیرکبیر.

شکاری، عباس (1391)؛ «تأثیر یادگیری مشارکتی بر رشد مهارت‌های اجتماعی دانش‌آموزان»، فصلنامه‌ی راهبردهای آموزش، 5(1): 37-31.

فهامی، ریحانه و عزتی، محسن (1388)؛ «مطالعه‌ی تأثیر یادگیری مشارکتی (تفحّص گروهی) بر رشد مؤلفه‌‌های مهارت‌های اجتماعی دانش‌آموزان دختر پایه‌ی پنجم ابتدایی ناحیه‌ی 5 شهر اصفهان در سال تحصیلی 88-87»، فصلنامه‌ی رهیافتی نو در مدیریت آموزشی، 2(4): 76-63.

قدرتی، معصومه (1380)؛ مقایسه تأثیر یادگیری مشارکتی با یادگیری انفرادی در میزان یادسپاری، درک و فهم و تجزیه و تحلیل و قضاوت اطلاعات علمی درس علوم تجربی دانش‌آموزان پایه‌ی پنجم شهر قم، پایان‌نامه‌ی کارشناسی ارشد، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران.

قربانی، لطیف (1380)؛ مقایسه تأثیر یادگیری مشارکتی با یادگیری سنتی بر پیشرفت تحصیلی درس زبان انگلیسی پایه سوم راهنمایی، پایان‌نامه‌ی کارشناسی ارشد، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران.

قلتاش، عباس (1383)؛ بررسی تأثیر یادگیری مشارکتی بر رشد مهارت‌های اجتماعی دانش‌آموزان پایه پنجم ابتدایی، پایان‌نامه‌ی کارشناسی ارشد، دانشگاه تربیت‌معلم، تهران.

کرامتی، محمدرضا (1381)؛ تأثیر یادگیری مشارکتی بر رشد مهارت‌های اجتماعی و پیشرفت تحصیلی ریاضی دانش‌آموزان پایه‌ی پنجم ابتدایی در مشهد، پایان‌نامه‌ی دکتری، دانشگاه تربیت‌معلم، تهران.

کرامتی، محمدرضا (1385)؛ از تدریس لذت ببریم، سبزوار: دانشگاه تربیت‌معلم سبزوار.

کرامتی، محمدرضا (1386)؛ «تأثیر یادگیری مشارکتی بر رشد مهارت‌های اجتماعی و پیشرفت تحصیلی ریاضی»، روانشناسی و علوم تربیتی، 37(1): 39-55.

کرامتی، محمدرضا؛ حیدری رفعت، ابوذر؛ عنایتی‌نوین‌فر، علی و هدایتی، اکبر (1391)؛ «تأثیر یادگیری مشارکتی بر پیشرفت تحصیلی درس علوم تجربی و اضطراب امتحان»، فصلنامه‌ی نوآوری‌های آموزشی، 11(44): 98-83.

لیوارجانی، شعله؛ گل محمدنژاد، غلامرضا و شهانقی، قاسم (1388)؛ «بررسی رابطه‌ی هوش هیجانی و مهارت‌های اجتماعی دانش‌آموزان دختر دوره‌ی دبیرستانی تیزهوش و عادی شهرستان خوی در سال تحصیلی 89-88»، نشریه علوم تربیتی، 2(5): 210-185.

نوروزی، حجی محمد؛ محسنی‌زاده، مصطفی؛ جعفری‌ثانی، حسین و ابراهیم‌زاده، سعید (1390)؛ «تأثیر تدریس با تلفیق دو الگوی آموزشی همیاری و یادگیری در حد تسلط بر یادگیری مبحث علایم حیاتی: تجربه‌ای از دانشجویان پرستاری و اتاق عمل دانشگاه علوم پزشکی مشهد». مجله ایرانی آموزش در علوم پزشکی، 11(5): 553-541.

ویلیامز، آر. بروس (1388)؛ یادگیری همکارانه: معیاری برای موفقیت بیشتر (محمدرضا یوسف‌زاده و عیسی بختیار مترجمان)، همدان: سپهر دانش.

هارجی، اون؛ ساندرز، کریستین و دیکسون، دیوید (1390)؛ مهارت‌های اجتماعی در ارتباطات میان‌فردی (مهرداد فیروزبخت و خشایار بیگی مترجمان)، تهران: رشد.

هروی کریموی، مجید؛ جدیدمیلانی، مریم و رژه، ناهید (1383)؛ «تأثیر روش‌های آموزش سخنرانی و تفحّص گروهی بر میزان یادگیری دانشجویان پرستاری در درس بهداشت جامعه (1)»، مجله‌ی ایرانی آموزش در علوم پزشکی، (11): 56-52.

یوسفی، فریده؛ خیّر، محمد (1381)؛ «بررسی پایایی و روایی مقیاس سنجش مهارت‌های اجتماعی ماتسون و مقایسه عملکرد دختران و پسران دبیرستانی در این مقیاس»، مجله علوم اجتماعی و انسانی دانشگاه شیراز، 18(2): 158-147.

Gilles, M. (2003). “The effective of cooperative learning on junior high school students during small group learning”. Learning and Instruction, 14, 197-213.

Gresgam, F. M. and Elliott, S. (1990). The social skills rating system. Circle pines: American Guidance Service.

Johnson, D.; Johnson, R. and Stanne, M. (2000). Cooperative Learning Methods: A meta-analysis. University of Minnesota, Minneapolis: Cooperative Learning Center, http://www.cooperation .org/pages/clmethods.html, (accessed May 5, 2015).

Johnson, D. and Johnson, R. (1999). Making Cooperative Learning .Theory into Practice (Vol. 38). Lawrence Erlbaum Associates (Taylor & Francis Group).

Jonson D. and Jonson R. (2001). Cooperative learning. Washington: College of Education and Human Development.

Matson, J. L.; Matson, M. L. and Rivet, T. T. (2007). “Social-skills treatments for children with autism spectrum disorders: An overview”. Behavior Modification, 31(5): 682-707.

Mitchell, M. G.; Montgomery, H.; Holder, M. and Stuart, D. (2008). “Group nvestigation as a Cooperative Learning Strategy: An Integrated Analysis of the Literature”. The Alberta Journal of Educational Research, 54(4): 388-395.

Pitoyo, A.; Waluyo, H. J.; Sarwiji Suwandi, A. (2014). “The Effect of Group Investigation Learning Model, Accelerated Learning Team and Role Playing on Elementary School Students’Writing Skills Viewed from Cognitive Style”. Journal of Education and Practice. 5(1): 21-29.

Segrin, C. and Taylor, M. (2007). “Positive Interpersonal Relations mediate the association between social skills and psychological well being”. Journal of Personality and individual Differences, 43: 637-646.

Sharan, Sh. (1980). “Cooperative learning in small groups: Recent methods and effects on achievement, attitudes, and ethnic relations”. Review of Educational Research, 50(2): 241-271.

Sharan, Y. and Sharan, S. (1994). Group investigation in the cooperative classroom. In S. Sharan, (Ed.). Handbook of cooperative learning methods. Westport, CT: Greenwood press.

Tan, Ivy Geok-Chin, Shlomo, Sh. and Christine Kim-Eng, L. (2006). Group Investigation and Student Learning: An Experiment in Singapore Schools. Singapore: Marshall Cavendish Academic.

Tileston, D.W. (2000). Ten Best teaching practices. How brain research, learning styles and standards define teaching standards.thousand Oaks, CA: Corwin Press.

Zingaro, D. (2008). Group investigation: theory and practice.Toronto: Ontario institute for studies in education.