مقایسه تأثیر آموزش شایستگی هیجانی و حل مسئله بر تحمل پریشانی دانشجویان دانشگاه فرهنگیان

نویسندگان

1 روان شناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساری

2 استادیار گروه روان‌شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساری، ساری، ایران

3 استاد گروه روان‌شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساری، ساری، ایران

10.22084/j.psychogy.2018.16456.1776

چکیده

هدف: پژوهش حاضر با هدف مقایسه تأثیر آموزش شایستگی هیجانی و حل مسئله بر تحمل پریشانی در دانشجویان انجام شد.
روش: روش پژوهش، نیمه‌آزمایشی با طرح پیش­آزمون-پس­آزمون-پیگیری با گروه گواه نابرابر بود. نمونه پژوهش شامل 71 نفر (گروه آزمایش شایستگی هیجانی 24 نفر، گروه آزمایشی حل مسئله 20 نفر و گروه گواه: 27 نفر) از بین دانشجویان دانشگاه فرهنگیان استان مازندران بود که با روش نمونه‌گیری خوشه­ای چندمرحله‌ای و به‌صورت تصادفی (قرعه­کشی) انتخاب شدند. ابزار اندازه­گیری، پرسشنامه تحمل پریشانی سیمونز و گاهر (2005) بود. برای گروه­های آزمایشی، آموزش شایستگی هیجانی و حل مسئله طی 10 جلسه و به‌مدت یک ماه آموزش داده شد، در این مدت آزمودنی­های گروه گواه هیچ­گونه مداخله­ای دریافت نکردند.
یافته­ها: نتایج آزمون تحلیل واریانس در اندازه‌گیری‌های مکرر، نشان داد آموزش شایستگی هیجانی سبب افزایش تحمل پریشانی در دانشجویان می­شود. آموزش حل مسئله نیز سبب افزایش تحمل پریشانی در دانشجویان می­شود. هم­چنین، یافته­ها نشان داد بین تأثیر دو گروه شایستگی هیجانی و حل مسئله بر تحمل پریشانی دانشجویان تفاوت معناداری وجود ندارد.
نتیجه­گیری: این نتایج می­تواند پشتوانه­ای برای به‌کارگیری شایستگی هیجانی و حل مسئله برای افزایش تحمل پریشانی در دانشجویان باشد.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

The Compare to Effect of Emotional Competence and Problem Solving Training on Distress Tolerance among Students from Farhangian University

نویسندگان [English]

  • Naser Montazer 1
  • yarali dosti 2
  • ramezan hasanzadeh 3
  • ghodratallat abbasi 2
1 Psychology, Faculty of Humanities, Islamic Azad University, Sari Branch
2 sari
3 sari
چکیده [English]

Purpose: Present study was perform to compare the effect of emotional competence and problem solving training on distress tolerance, among students.
Method: Study method was quasi-experimental with pre-test, post test and follow-up design with unequal control group. Study subjects were 71 students (24 students: experimental group of emotional competence, 20 students: experimental group of problem solving, 27 students: control group) among students from Farhangian university of Mazandaran who were selected by multi stage randomized cluster sampling and randomized method. Measurement tools were Simons and Gaher distress tolerance scale (2005). Emotional competence and problem solving training for 10 sessions during 1 month was provided for experimental groups. During this period subjects of control group did not received any intervention.
 Results: The Results of variance analysis test of frequent measurements showed that emotional competence training will increase distress tolerance among students. Problem solving training will also increase distress tolerance among students. Also, according to results, there is not significant difference between effectiveness of two groups of emotional competence and problem solving on distress tolerance among students.
Conclusion: These results can be the basis for using emotional competence and problem-solving to increase student distress tolerance.

کلیدواژه‌ها [English]

  • emotional competence training
  • problem solving training
  • distress tolerance
  • Student teacher